Wat een stad

Na het uiteindelijke afscheid en een (veel te) lange reis is het dan toch zover gekomen: ik ben in Buenos Aires! Inmiddels ben ik klaar om opgeveegd te worden, maar kan het toch niet laten nog even een kort berichtje te plaatsen. Want wat een indrukken! De aankomst met het vliegtuig was meteen al spetterend en de lucht was bij lange na niet zo ´bueno´, want het regende ontzettend hard. Zo hard dat we in eerste instantie niet eens konden landen. De hele stad schijnt nogal in de problemen te zijn gekomen, want ik geloof dat ze zoveel water niet gewend zijn. De snelweg was dan ook een zwembadje, waardoor de taxirit naar de stad wat langer duurde dan normaal. Een goede kans om mijn weinige Spaanskennis in de praktijk te brengen bij de vriendelijke taxichauffeur.
Gelukkig werd ik, samen met mijn Israelische lotgenoot Roy (zowel qua eenzaamheid als qua verkoudheid dankzij de airco), voor de deur van mijn hostel afgezet. Dankzij het tijdsverschil was het hier toen pas een uur of één en had ik dus nog de hele middag. Met plattegrond en tips ben ik de stad in gegaan om me vervolgens een hele tijd héél klein te voelen. Wat is Buenos Aires enorm! Hoe langer ik rondliep, des te verdwaalder ik me voelde. Wat een mensen, auto´s, drukte. Overal werd ik aangesproken, door vage mannetjes die vage praktijken vertegenwoordigden. Door straatkinderen, straatkrantverkopers, lotenverkopers. Maar het grootste deel van die mensenmassa zag mij natuurlijk helemaal niet. Ik deed mijn best er zo min mogelijk als toerist uit te zien, maar had geen idee waar ik was. Bovendien heeft dat felgele label met ´equipajo de mano´ (handbagage) aan mijn toch al niet zo local-aandoende rugzak vast ook niet geholpen.
Maar wat is het allemaal indrukwekkend! Als eerste het Plaza de Mayo, waar de Madres (helaas) net klaar waren met hun wekelijkse ronde om aandacht te vragen voor hun verdwenen kinderen destijds. Gelukkig heb ik nog een paar oude Moedertjes gespot, en ook de plek zelf was indrukwekkend, mede door de kolonne ME´ers die aan de overkant van het plein opgesteld stond. Hierna nog een (iets te) uitgebreide stadswandeling gemaakt om een beetje een indruk te krijgen. Wat vooral opvalt zijn alle politiek getinte leuzen op de muren, door de hele stad. ´Viva la rebellion popular´, ´Viva la revolucion´, ´Stop the government´, etc. Erg apart. Verder vallen de vele verschillende mensen op, rijk en arm, heel rijk en heel arm, jong en oud, toerist en local. Het is gewoon heel erg stad. Families die de vuilnis doorzoeken naast de Armani-winkel. En zoveel imposante gebouwen.
Naast al die indrukken is het Spaans ook erg vermoeiend, ik probeer er maar iets van te maken en loop continue met mijn woordenboekjes rond. Wel fanatiek dus!
Nu ga ik snel slapen, meer verhalen over Buenos Aires volgen snel. Wat een stad. Buenos noches!

Dag lente, Hallo Wereld

Het laatste tentamen is binnen en de weergoden zijn mij goed gezind: mijn vrije tijd verdoe ik in een heerlijk zonnetje. De eerste lentedagen! Het is van dat weer waar je wel blij van moet worden, waar je de hele dag van kunt genieten en waarvan je elk zonnestraaltje wil opnemen. Dat doe ik dan ook. Maar opeens besef ik me dat ik dit ook wel heel erg ga missen. Ik ga de lente achterlaten, de mooiste tijd in Nederland. Buiten, fietsen, terrasjes, grote schoonmaak. Te vroeg al naar het strand, vuurtjes maken terwijl het eigenlijk nog te koud is. Zonder jas naar de markt. Picknicken. Wandelen. Wakker worden van de zon en achter het raam ontbijten. Niet dus, want ik ga weg. Verdorie. Ik ga al dit moois inruilen voor iets...anders. Iets vreemds. Iets ver wegs. Iets hoogs, met bergen. Met mensen die ik niet ken en waarvan ik hoop dat ze ook maar een heel klein beetje op mijn aanwezigheid zitten te wachten. Ik ruil al dat moois in voor iets alleens. Nog nooit zo ver, nog nooit zo lang, nog nooit zo alleen. En dat allemaal tegelijk. Geen groepje om me aan op te trekken, geen onderzoek om me op te storten. Alleen ik, alleen. Weg zekerheid, weg veiligheid, weg familie, vriendje, vriendinnetjes.. Hallo wereld.

Maar ook: Hallo nieuwe ervaringen, hallo mooie landen, hallo kennis, hallo ander. Hallo zelf, hallo eenzaamheid, hallo moeilijkheden die er zijn om overwonnen te worden. Hallo overwinning. Hallo Bolivia, Hallo Bolivianen. Inderdaad, Hallo Wereld.

Jenny weer onderweg

Binnenkort is het zo ver.. Het avontuur roept en ik ga Nederland voor vijf maandjes inruilen voor het vreemde, grote, spannende en interessante Zuid-Amerika. Het druilerige weer hier zorgt ervoor dat ik er al erg veel zin in heb en ik ben dan ook al goed aan het voorbereiden. Nog één tentamen te gaan en mijn bachelor is definitief afgesloten; het komende half jaar ben ik student-af. Een goed moment dus om er tussenuit te gaan en natuurlijk om al het geleerde van de afgelopen drie en een half jaar enigszins in de praktijk te brengen. 27 Februari vlieg ik van Schiphol naar Buenos Aires, waar ik een paar daagjes zal doorbrengen. Van daaruit neem ik, tot ieders ongenoegen (ik mag dan niet zo groot zijn, ik kan die tas echt wel alleen dragen hoor!) rustig de bus naar Sucre, een stad in Bolivia. Daar zal ik voor drie weken een taalcursus volgen en natuurlijk al wat inburgeren in de Boliviaanse cultuur. Vervolgens reis ik door naar La Paz, waar ik twee en een halve maand vrijwilligerswerk zal gaan doen. Ik heb een heel goed gevoel bij de projecten daar, onder anderen in een vrouwengevangenis, bij een opvang voor kinderen van marktkoopmensen en bij een subsidieproject voor jongens die het kindertehuis moeten verlaten. Tegen het eind van de periode vrijwilligerswerk komt Vince mijn kant op. Hij reist in de tijd daarvoor door Peru en Ecuador en is dus, relatief gezien, niet eens zo ver weg. Ik ben benieuwd hoe we dat gaan ervaren! Samen trekken we dan weer naar 'beneden', door Chili en Argentinie terug naar Buenos Aires. Ik heb er in ieder geval heel veel zin in, hoewel het ook een vreemd gevoel is om alles hier zo lang achter te laten. Maar mijn eigen glazen bol voorspelt veel mooie ervaringen en een hele leuke tijd, en wie ben ik om die tegen te spreken? Het enige probleem dat ik voorzie is mijn vegetarisme.. zal ik dit (tijdelijk!) moeten overwinnen? Ik hou jullie op de hoogte!

Zoals jullie zien is ook mijn kennis van internet sinds de vorige reis verbeterd en beheer ik nu een heuse blogspot. Het schijnt dat ik hier beter en mooier foto's op kan zetten. We zullen zien..