De straten van Buenos Aires

Ze zijn groot, ze zijn breed, ze zijn vol, gevaarlijk, chaotisch en o zo typisch.. De straten van Buenos Aires zijn, ondanks ons vele contact, nog niet mijn vrienden geworden. Wat een gruwel! Misschien heeft het ermee te maken dat ik al bang ben om de Voorstadslaan over te steken, maar deze straten zijn echt abnormaal. Het toppunt is Avenido 9 de Julio, met zo´n 18 banen naast elkaar. Vreselijk. En daar zijn de Porteños (inwoners van BA) dan trots op..
Naast dit minpuntje (persoonlijke zaak hoor) voel ik me al iets meer op mijn gemak in de stad. Maar het blijft, zeker voor iemand met mijn richtingsgevoel, een moeilijke zaak. Ik ben echt al tientallen keren verdwaald en loop vele afstanden dubbel, maar goed, ook daar kan Buenos Aires niets aan doen.
Drie dagen is natuurlijk veel te kort om alles te zien, maar ik heb een beetje een indruk. Zo ben ik gisteren naar het kerkhof voor de ´rich and famous´ gegaan, erg mooi en ook wel een beetje luguber. Natuurlijk ook, na lang zoeken omdat ik te gierig was een plattegrondje te kopen, het familiegraf van Evita gevonden. Ook opvallend waren de vele katten die rondliepen of lagen te slapen op de graven.. Hmm.. Reincarnaties?
Gisterenavond met mijn kamergenootjes wezen eten (de beste optie voor mij is pasta, de andere optie is steak. Maar de pasta is erg goed!) en daarna weer uitgeput naar bed. Reizen is vermoeiend! Zeker in je eentje, wanneer je alle belevenissen niet direct met anderen kunt delen. Ik voel me nog steeds redelijk verloren hier en ik vind het dan ook niet zo erg om morgen weer verder te gaan. Misschien dat ik BA over vijf maanden wat beter aankan.
Vandaag heb ik, na een mislukte ochtend door regen, regen, regen, de stadsdierentuin bezocht in Palermo. Erg vertederend, maar ook wel zielig. Gelukkig mag dit bij ons niet meer zo! Vanochtend viel ik trouwens nog met mijn (roodverbrande) neus in de boter, want de preidente Cristina Kirchner hield een toespraak hier vlakbij. Ze werd voorgegaan door tientallen uniformen op paarden (met daarin mensen, denk ik) en begeleid door vele vele Argentijnen met spandoeken, vlaggen en trommels. Het schijnt normaal te zijn en vaak te gebeuren, maar ik vond het erg bijzonder. Apart dat iedereen op die manier politiek betrokken is. Het was ook echt een sociaal gebeuren, hele families zaten langs de straten, maté drinkend, vlaggen om de schouders. Erg leuk om te zien.
Zometeen ga ik de befaamde empanadas proberen, ben benieuwd. Hopelijk stoppen ze er niet stiekem vlees in. Morgen gaat om 10.00 uur alweer mijn bus naar Rosario, een stadje op ongeveer vier uur rijden van hier (en de geboorteplaats van Che Guevara..for what it´s worth). Mijn plan was om daarna naar Cordoba te reizen, maar aangezien ik even genoeg heb van grote steden en Cordoba de één na grootste stad van Argentinie is, zie ik daar maar vanaf. Op de weg naar Bolivia schijnen ook mooie natuurparken te liggen, dus ik denk dat ik daarvoor ga. Zodat ik zeker ben van zandweggetjes of maximaal tweebaanswegen.
¡Hasta Luego!

Wat een stad

Na het uiteindelijke afscheid en een (veel te) lange reis is het dan toch zover gekomen: ik ben in Buenos Aires! Inmiddels ben ik klaar om opgeveegd te worden, maar kan het toch niet laten nog even een kort berichtje te plaatsen. Want wat een indrukken! De aankomst met het vliegtuig was meteen al spetterend en de lucht was bij lange na niet zo ´bueno´, want het regende ontzettend hard. Zo hard dat we in eerste instantie niet eens konden landen. De hele stad schijnt nogal in de problemen te zijn gekomen, want ik geloof dat ze zoveel water niet gewend zijn. De snelweg was dan ook een zwembadje, waardoor de taxirit naar de stad wat langer duurde dan normaal. Een goede kans om mijn weinige Spaanskennis in de praktijk te brengen bij de vriendelijke taxichauffeur.
Gelukkig werd ik, samen met mijn Israelische lotgenoot Roy (zowel qua eenzaamheid als qua verkoudheid dankzij de airco), voor de deur van mijn hostel afgezet. Dankzij het tijdsverschil was het hier toen pas een uur of één en had ik dus nog de hele middag. Met plattegrond en tips ben ik de stad in gegaan om me vervolgens een hele tijd héél klein te voelen. Wat is Buenos Aires enorm! Hoe langer ik rondliep, des te verdwaalder ik me voelde. Wat een mensen, auto´s, drukte. Overal werd ik aangesproken, door vage mannetjes die vage praktijken vertegenwoordigden. Door straatkinderen, straatkrantverkopers, lotenverkopers. Maar het grootste deel van die mensenmassa zag mij natuurlijk helemaal niet. Ik deed mijn best er zo min mogelijk als toerist uit te zien, maar had geen idee waar ik was. Bovendien heeft dat felgele label met ´equipajo de mano´ (handbagage) aan mijn toch al niet zo local-aandoende rugzak vast ook niet geholpen.
Maar wat is het allemaal indrukwekkend! Als eerste het Plaza de Mayo, waar de Madres (helaas) net klaar waren met hun wekelijkse ronde om aandacht te vragen voor hun verdwenen kinderen destijds. Gelukkig heb ik nog een paar oude Moedertjes gespot, en ook de plek zelf was indrukwekkend, mede door de kolonne ME´ers die aan de overkant van het plein opgesteld stond. Hierna nog een (iets te) uitgebreide stadswandeling gemaakt om een beetje een indruk te krijgen. Wat vooral opvalt zijn alle politiek getinte leuzen op de muren, door de hele stad. ´Viva la rebellion popular´, ´Viva la revolucion´, ´Stop the government´, etc. Erg apart. Verder vallen de vele verschillende mensen op, rijk en arm, heel rijk en heel arm, jong en oud, toerist en local. Het is gewoon heel erg stad. Families die de vuilnis doorzoeken naast de Armani-winkel. En zoveel imposante gebouwen.
Naast al die indrukken is het Spaans ook erg vermoeiend, ik probeer er maar iets van te maken en loop continue met mijn woordenboekjes rond. Wel fanatiek dus!
Nu ga ik snel slapen, meer verhalen over Buenos Aires volgen snel. Wat een stad. Buenos noches!

Dag lente, Hallo Wereld

Het laatste tentamen is binnen en de weergoden zijn mij goed gezind: mijn vrije tijd verdoe ik in een heerlijk zonnetje. De eerste lentedagen! Het is van dat weer waar je wel blij van moet worden, waar je de hele dag van kunt genieten en waarvan je elk zonnestraaltje wil opnemen. Dat doe ik dan ook. Maar opeens besef ik me dat ik dit ook wel heel erg ga missen. Ik ga de lente achterlaten, de mooiste tijd in Nederland. Buiten, fietsen, terrasjes, grote schoonmaak. Te vroeg al naar het strand, vuurtjes maken terwijl het eigenlijk nog te koud is. Zonder jas naar de markt. Picknicken. Wandelen. Wakker worden van de zon en achter het raam ontbijten. Niet dus, want ik ga weg. Verdorie. Ik ga al dit moois inruilen voor iets...anders. Iets vreemds. Iets ver wegs. Iets hoogs, met bergen. Met mensen die ik niet ken en waarvan ik hoop dat ze ook maar een heel klein beetje op mijn aanwezigheid zitten te wachten. Ik ruil al dat moois in voor iets alleens. Nog nooit zo ver, nog nooit zo lang, nog nooit zo alleen. En dat allemaal tegelijk. Geen groepje om me aan op te trekken, geen onderzoek om me op te storten. Alleen ik, alleen. Weg zekerheid, weg veiligheid, weg familie, vriendje, vriendinnetjes.. Hallo wereld.

Maar ook: Hallo nieuwe ervaringen, hallo mooie landen, hallo kennis, hallo ander. Hallo zelf, hallo eenzaamheid, hallo moeilijkheden die er zijn om overwonnen te worden. Hallo overwinning. Hallo Bolivia, Hallo Bolivianen. Inderdaad, Hallo Wereld.